من هیچ کس را ندارم !

این جا انگار توی گونی گیر کرده ام ؛

دارم برای ذره ای هوای تازه

و فرهنگ و کتاب خانه می جنگم ..

از این که

در شرایطی که دلواپسی های خودت ؛

هم خیلی مهلک و کشنده ست،

این قدر دل نگرانی میکنی ، متأسفم ..

تقدیم به برادرم، پویا ؛

پلک هایم ،

چه سنگین گشته اید

دیگر چشم هایم نیز ، به تاریکی عادت کرده اند

تنهایی ،

سکوت ..

ترس از روشنایی !

هرگز ظلمت را ترک نخواهم گفت

دیگر به اجتماع باز نخواهم گشت ..

تبعیدی خود خواسته !

تا ابدیت ..

هرگز ظلمت را ترک نخواهم گفت

هرگز !