*...
زندگی ما ؛
هم چون جامی پر از آب سرد و گواراست .
جامی مرطوب که بیماری تب دار ،
آن را به دست می گیرد و می خواهد بنوشد
و با جرعه ای آن را درمی کشد .
و گر چه می داند که می بایست درنگ کند ،
از بس که این آب خنک و دلچسب است
و از بس ، آتش سوزان تب تشنه کامش کرده ،
نمی تواند این جام دل پذیر را از لب های خود دور کند !..

...*
*...
انسان ؛
در تمام مدت زندگی اش ،
مجبور است به تناوب
هم صید باشد ، هم صیاد !
اگر منحصرا
تنها یکی از این دو باشد ،
به زودی حذف خواهد شد ..

...*